جام دل سرشار بوی عطر شد

            روزه داران مــژده عید فطر شد

ماه رمضون امسالم تموم شد.چقدر غر زدی، ناشکری کردی، منت گذاشتی که داری توی این گرما روزه می گیری.اونم سرکی؟؟؟؟سرخدا!!!! خدایی که واسه یکم کنترل رفتارو اعمالت این همه پاداش بهت می ده.آخرش که چی؟؟ ماه رمضونم تموم شد.واقعا اینقدر سخت بود؟؟؟!!!

توی این ماه یه عده هم بودن که خالصانه روزه گرفتن و بهترین استفاده را هم از این ایام بردن. یه عده دیگه هم بودن که بین مرز خوب بودن بد بودن گیر کرده بودن.یه جورایی یه لنگه پا بودن.دنبال خدا بودن در حالی که داشتن لقمه رو دور سر خودشان می چرخواندن.

اما من فکر می کنم افرادی که دائما در حال جست و جوی خدا هستند و به دنبال او حیران و سرگردان می گردند و اورا نمی یابند.ولی آنهایی که به جای جست و جو شروع به زندگی براساس آنچه خداخواسته می کنند خدارا پیدا خواهند کرد.

یافتن خدا با زندگی بر اساس آنچه او می خواهد امکان پذیر است نه جستجوی او.جست و جو به دنبال خدا نوعی فلسفه بافی است و فلسفه به هیچ وجه پل ارتباطی میان انسان و خدا نیست بلکه دیواری است که مانع برقراری ارتباط می شود.بنابراین همیشه به خاطر داشته باشیم هیچ وقت در پی کمال مطلوب نباشیم.در غیر این صورت عشق در زندگی ما جریان پیدا نخواهد کرد و ما تبدیل به موجودی سردو عاری از احساس می شویم.

آدمهایی که تنها به دنبال کمال مطلوب می باشند بسیار بی احساس و روان رنجور هستند حتی اگه عاشق یا معشوق را بیابند باز هم توقع دارند که طرف مقابل از هر لحاظ کامل باشد چنین توقعی به نابودی عشق می انجامد.

خدارا باید حس کرد، درون خود پرورش داد.عشق خدا قراردادی نیست.باید عشق خدا را باور کرد تا عاشق شد.

حالا شما جزو کدام دسته بودید؟؟؟؟!!!!

پ.ن. می خواستم امروز در مورد راضی بودن به رضای خدا بنویسم. ولی دیدم هنوز یه جای کارم داره می لنگه باید به اون باور برسم بعد ازش حرف بزنم.

پ.ن. پیشاپیش فرارسیدن عید فطر را تبریک می گم.

          لَیلَة القَدرِِِِِِِ خیرُِِ مِن ألف شَهر          

امشب دلم گرفته بیا تا دعا کنیم

                                        دل از همه کَنیم و بسوی خدا کنیم

از چاه کوفه درد کسی را شنیده ام

                                         دل را میان درد دل او رهـــــــا کنیم

در خلوتی که چاه و دل و آه مرتضاست

                                      دیگر چه لازم است کسی راصداکنیم

وقتی که درب رحمت حق باز میشود

                                      فکر گذر به کوچه ی عصیان چرا کنیم

امشب چه راهت است رسیدن به آسمان

                                       پس بهتر است بر شــــهدا اقتدا کنیم

                             ********************( رسیده)

                السلام عليک يا اهل بيت نبوه (س)

                                                                  آمین یا رب العالمین

                                *******************

آمد رمضان و عید با ماست

                                                            قفل آمدو آن کلید با ماست

      بر بست دهان و دیده بگشاد

                                                         وان نور که دیده دید با ماست

می گن خوب بودن خیلی سخته اما من اینجوری فکر نمی کنم.به عقیده من بد بودن خیلی سخت تره.خیلی از خود گذشتگی می خواد.خیلی ایثار می خواد.هم سفره شدن با شیطون مرد می خواد.

گند زدن به اون چیزهایی که یه عمر با بدبختی واسه اون دنیا جمع کردیم خیلی اراده می خواد. حال دادن به شیطون خیلی شجاعت می خواد.تعجب نکنید اینا عین واقعیته.

آخه خوب که خوبه، شیطون کاریش نداره.خیلی بخواد گیر بده چندبار چوب لای چرخه آدم خوبه می زاره بعد با اون اراده آدم خوبه حسابی ضایع می شه و می شینه سرجاش.

اما می مونه آدم بده. شما بگید از یه دنیا خوبی، از یه دنیا نعمت، از یه دنیا پاکی ، از یه دنیا سربلندی گذشتن مرد نمی خواد؟؟؟؟ خوب آدم بده خیلی مرده که از این همه چیز می گذره.

اما خوبه چی ؟؟؟ خیلی هنر کنه همون هایی که داره رو حفظ می کنه.

حرف خوب بودن یا بد بودن نیست ، حرف برداشت اشتباه از معنی خیلی چیزهاست.

حرف اینکه که مشکل ما آدمها ندونستن راه دوستی با خدا یا ندونستن راه مبارزه با شیطون نیست. مشکل ما اینه که معنی واژه هارو بلد نیستیم.

حداقل امسال بین اون همه آیه هایی که طوطی وار می خونیم تا شاید یه جایی از بهشت و به ناممون بزنن یه کم به فرهنگ لغت دلمون نگاه بندازیم .

چون مطمئنم خدای بزرگ و مهربون به دنبال کمیت اعمال ما نیست بلکه کیفیت اعمال ما و میزان عملمان ما را به او نزدیک میکند . 

استاد امروز خیلی چیزها می خواستم بگم ولی نگفتم واسه اینکه به قول شما حتما خیره.

اینم از اون واژه هایی که من معنی شو اشتباه یاد گرفتم.

نماز و روزهاتون قبول درگاه حق.

ما آدمها فکر می کنیم خیلی بزرگیم، خیلی دلامون پاکه، خیلی توی عشق بازی با خدا با مرامیم.اول و آخر زندگیم ذکر لبمون الله هست.اما سوال اینه که واقعا همینطوره؟؟!چرا یه نگاه صادقانه به دلامون نمی ندازیم تا ببینیم واقعا چند مرده حلاجیم؟!!!

گل آفتابگردون رو به نور می چرخه و آدم رو به خدا. ما همه یه جورایی آفتابگردونیم.اگه افتابگردون به خاک خیره بشه و به تیرگی ، که دیگه بهش نمی گن آفتابگردون!!

 آفتابگردان کاشف معدن صبحه و با سیاهی نسبتی نداره.اینارو خودش بهم گفت و من تماشاش می کردم که خورشید کوچکی بود در زمین و هر گلبرگش شعله ای بود و دایره داغی در دلش می سوخت.

آفتابگردون به من گفت: وقتی دهقان بذر مارو می کاره مطمئنه که ما خورشید را پیدا خواهیم کرد. یه آفتابگردون هیچ وقت چیزی رو با خورشید اشتباه نمی گیره اما شما انسانها همه چیز ر ا با خدا اشتباه می گیرید. همه اشتباهاتتون، همه غصه هاتون ، همه ناکامیهاتون وهمه شکستهاتونو گردن خدا می ندازید.آفتابگردان راهشو بلده و کارش را می دونه.اون جز دوست داشتن و فهمیدن خورشید کاری نداره.اون همه زندگیش را وقف نور می کنه.در نور به دنیا می یاد و در نور می میره.نور می خوره و نور می زاید.دلخوشی آفتابگردون تنها آفتابه.آفتابگردون با آفتاب آمیخته می شه و انسان با خدا. بدون آفتاب، آفتابگردون می میره  و بدون خدا، انسان.

آفتابگردون گفت: روزی که ما به آفتاب بپیوندیم دیگه آفتابگردونی نمی مونه و روزی که شماها به خدا برسید دیگه (( شمایی )) نمی مونه و گفت: آفتابگردونا فاصله هاشونو با نور پر می کنن  ولی شماها فاصله ها تونو چجوری پر می کنید؟؟؟!

آفتابگردون این را گفت و خاموش شد. گفت و گوی من و آفتابگردون ناتمام موند چون او در آفتاب غرق شده بود.جلو رفتم و بویدمش.بوی خورشید می داد. تب داشت و عاشق بود.خداحافظی کردم.داشتم می رفتم که نسیمی رد و شد و گفت: نام آفتابگردون همه را به یاد خورشید می اندازه، اما نام انسان چی؟؟آیا نام انسان هم همه را یاد خدا می اندازد؟؟! اون وقت بود که شرمنده از خدا رو به آفتاب گریستم.

از خدا شرمنده شدم واسه اینکه روزی که خلقم کرد گفت: این خاک چیزی نیست جز اشرف مخلوقات.سجده کنید چون از شما برتره. اما با دیدن این همه عشق که توی دل یه گله ،چجوری می تونم بگم من عاشق خداممممممممممممممممممممم؟؟ بیایین  ما هم یه آفتابگردون واسه خدامون باشیم.

سلام به همه عاشقان خدا.این روزها ، روزهای عزیزی برای همه ماهاست.این سه تا ولادت پشت سر هم ، از برکات ماه شعبانه.میلاد با سعادت سلطان عشق (حضرت سیدالشهدا (ع) ) و وزیر عشق ( حضرت قمر بنی هاشم ، ابوالفضل العباس (ع) ) و فرزند عشق (حضرت علی بن الحسین، امام سجاد ) را به مسلخ نشینان و تشنگان منتظر یار و سجاده نشینان کوی یار را تبریک می گم.

اما قبل از شروع مطلبم باید به استاد عزیزم آقای شاعر گمنام در گذشت ناگهانی برادر گرامیشان را تسلیت بگویم و از ایشان می خواهم من را شریک غمهای خود بدانند.امیدوارم که خداوند روح آن عزیز بزرگوار را قرین رحمت خود کند.

بحث امروزم بحث عشقه.بحث عشق از نوع حسینیش. واسه عاشق بودن یک اصله مهم وجود داره و اون چیزی نیست جز دل.باید دل بدیم به معشوق تا واقعا اون لیلی بشه و ما مجنون. باید ذکر دل و لبمون یکی باشه. اگه یه جایی ته دلمون بلرزه، دیگه عشق نیست فقط یه احساس سادست. واسه عاشق بودن باید مرد بود.باید پای همه چیز و همه کس وایساد مثل قمر بنی هاشم ، ابوالفضل العباس (ع) .حضرت ابوالفضل عاشق بود که مجنون وار به دور حسین(ع) می چرخید.

 بچه که بودم همیشه واسم سوال بود چرا وقتی می گن یا حسین ، بند دل مادرم پاره می شه!! وقتی دونه های مرواریدی اشکاشو پاک می کردم به این فکر می کردم  عشق حسین (ع) چی داره که اشکای مادرمو در می یاره؟؟! تا اینکه بزرگ شدم و به مجلس عزاداری امام حسین،در اون ور دنیا رفتم. حاج آقایی روضه امام حسین(ع) می خوند.همه گریه می کردند و من باز به این فکر می کردم نام حسین چه سری درونش هست که دلو به درد می یاره؟! یاد اشکای مادرم می افتادم. توی اون مجلس خانوم و اقای آمریکایی نظارگر بودن و تند تند عکس می گرفتند. برای اونا خیلی جالب بود که توی این مجلس چی خونده می شه که همه گریه می کنند؟! بهش گفتم: می دونی چی دارن می گن؟! گفت:نه! گفتم : دوست داری بدونی؟؟ و شروع کردم به ترجمه کردن حرفهای اون حاج آقا.وسط حرفهام گفت:

Who is Hossein??!

My say:

       Hossein is god‘s heart  ,  Hossein is god‘s lover  ,  Hossein is god‘s teardrop. Hossein is such as heaven. Soth Hossein is paradise.

گفتم: حسین قلب خداست ، حسین عشق خداست ، حسین اشک خداست. حسین عین بهشته اصلا حسین خود بهشته.

این بار اون آقا بود که دوست داشت بیشتر بدونه حسین (ع) کیه؟؟!!! 

((  می دانم که روزیست که جمال جمیل خدا بر زمین متجلی می گردد.آری ، آن جمال که تلولو نورانیتش تمامی کواکب و کهکشان ها را در می نوردد و  ردی را به بلندای تاریخ از خود به جا می گذارد و وادی خلقت تفیلی کمان ابروی اوست. عظمتش را در کمال خدا جستجو می کنم که او را خطاب کرد: ثارالله و ابن ثاره.

این نام آشنای دیرینه ای که با شنیدنش زنگار تنیده بر دلم را می زداید و تجلی نامش در وجودم ، مرا خدایی می نماید. این نام برایم آشناست، این نام همان نامیست که در رحم پاک مادر زبان به تکلم می گشاید و خود را اینگونه معرفی می کند که : (( یا اما ،ان قتیل العبرات - من کشته اشکهای شما هستم )) و من او را اینگونه می شناسم. نامی که با هر تپش قلبم طنین زیبایی ذکر یا حسین را همچون آهنگی دلنواز در شریانهای پیکر بی روحم ، روح می بخشد و مرا خدایی می کند . این نام حسین است.))