تو را چه بخوانم مادر
ميم الف دال ر
مهرباني از دلت ريزد همي
تو براي زخم دلها مرحمي
مي خواهم تصويرت را بكشم.
تصويرت را مادر
اول صورتت را مي كشم.
براي يك قاب
قاب رنج ، يا يك رنج قاب گرفته .
و بعد خطوط نا تمام صورتت را كه النگار مي خواهند قاب را بشكنند.
اما نه ، اينها يادگار لحظه اي هستند كه قلب قاب شكست و فرو ريخت.
چشمهايت را همانند دريا، بسان اقيانوس لايتناهي هميشه متلاطم كه درون آن موج ميزند از مرواريدهاي بي شمار
كه سالهاست خود را به پيكره ي اين ساحل فرسوده مي كوبند نقش مي كنم.
و گونهايت را ، چون ساحلي كه رد پاي خسته از ايام سطح صاف آن را مواج كرده است .
و لبخندت را كه هميشه تاريخ به زندگي ميخندد و زندگي با تو سر ناسازگاري دارد را .
اي قديسه ي آسماني كه بر روي اين كره خاكي متجلي شدي .
وقتي لبخند ميزني خطوط رنج در ساحل لبهايت پهلو ميگيرد و چين و چروك هاي گره خورده بر پيشانيت روايت سالها درد و رنج را به تصوير مي كشد ، كه گويي رنج ، خنده را مي شكند و خنده ، رنج را .
دوران حياتت هميشه به همين منوال بوده است ، رنج خنده و خنده رنج .
و حال گرفتار شده در رنگين كمان رنگها مي خواهم نقاشي تصويرت را رنگ آميزي كنم .
راستي : چشمانت چه رنگي است ، و من هيچ وقت نتوانستم بفهمم .
رنگ چشمانت را كه انگار انعكاس همه ي چيزهايي است كه ميبيني.
و چشمانت هميشه نمناك از باران دلهره و اضطراب است .
و باران رنگي ندارد.
آري چشمانت همرنگ اشك آسمان است كه بر گونه سرد زمين ميريزد.
پس اشكهايت همچون زلال و پاكي چشمه ها هر بار رنگ خاصي دارد .
رنگ شادي ، رنگ غم ، و رنگ بي رنگي .
و گونه هايت ، زرد نيست ، سرخ فام هم نيست ، به رنگ مهتاب است .
مهتابي ، در نهايت سادگي زيبا و بي رنگ .
و انگشتانت كه گويي انتهاي خطوط نا تمام صورتت را نمايان مي نمايد.
اصلا انگار تو مجموعه ي خطوط نا تمام به جاي مانده در تاريخ هستي .
خطوط آرزو به استمرار بودن را در تو ، خشونت بي رحمانه روزگار وحشيانه به اضمحلال كشيد .
فرشته ي ملكوتي ، اي نزول اجلال كرده لاهوتي ( مادر )
توان به اتمام رساندن تصويرت را در خود نمي بينم و و مي گذارم نقاشيت همانند تمام آرزوهايت ناتمام بماند .
در عجبم كه تو ريشه ي كدام واژه ي ناتمامي كه در مقامت مات و مبهوت و درمانده شده ام و قلمم ميلرزد .
در مقابل نقاشيت ايستاده و متحيرانه نگاهت ميكنم و ميگويم : مادر ها چقدر به هم شبيهند .
پس نقاشي را ناتمام و بي رنگ بر بوم خيالم باقي مي گذارم چون تو محبت ، ايثار و تو هميشه بر روي بوم قلب من نقاشي شده هستي .
دوستت دارم ......... دوستت دارم ......... دوستت دارم ......... مادر
R-HSسروده :
منم و پنجره و منظره ي تنهايي منم و فكر تو و خاطره اي رويايي
منم و كوچه مهتابي همراه شدن منم و غرق تماشاي رخ ماه شدن
منم و شور رسيدن به تو و بي تابي منم و جادوي چشمان تو و بي خوابي
من رسيدم به تو افسوس ولي رويا بود منم و پنجره و منظره ي تنهايي
شاعر: م. الله وردی
قايقي ساخته ام
قايقم كاغذي است
غرق دلواپسي است قايق كاغذيم ، بي قرار موج است
با خودش ميگويد ميتوانم آيا ، برسم بر دريا ؟
قايق كاغذي غافل ما
در خيالش دريا ، عشق بي پايان است
او نميداند موج با تمام نرمي دل سنگي دارد
با تمام وسعت قلب تنگي دارد
وصل درمان غم هجران است
قايق كاغذي كوچك ما
با دلي مالامال از محبت از مهر
مي رود تا دريا ، مي رسد بر دريا
وسعت آبي آرام كنون
مي كشد قايق ما را در خود شاد و خندان قايق ميرود
اما واي ! ! ! !
خنده او گزراست
باد مي آيد و طوفاني سخت
باز هم روي سياه سكه
ميزند ضربه امواج به ديواره دل
مي درد قايق را
قايق كوچك ما خنده اي ميكندو ميگويد
وصل درمان غم هجران است
غرق ميبايد شد ، غرق ميبايد شد .
شاعر: م. الله وردی
دوش با لالايي آرام ماه
غرق روياهاي مهتابي شدم
در خيابانهاي پر پيچ خيال
ساكن دنياي بي تابي شدم
در كنار پهن دشت زندگي
سفره ها از عشق حق آكنده بود
در ميان سفره رنگين كمان
يك سبد سيب سخاوت مانده بود
در ميان ساكنان اين زمين
هيچكس غمگين و بي ياور نبود
هر كسي با يك بغل از عاطفه
ديگري را برده مهمان كرده بود
در ميان مردمان اين ديار
واژه ي نفرت دگر معني نداشت
در درون قلبهاي شيشه اي
جز لطافت هيچكس بذري نكاشت
شاعر: م . الله وردی
راهی کار شدم .
من بدیدم در راه پسر گریانی !
و از او پرسیدم که چرا نالان است ؟
پسرک گریان گفت : مادرش بیجان است .
من غافل بخودم آمدم آن لحظه دمی
که چسان عمر گذشت ؟
کودکی رفت به بازی و نشاط
غافل از مبهمی مرگ و حیات
غرق در این افکار من از او دور شدم
تا که دیدم در راه دختر زیبائی
و از او پرسیدم :
زندگی یعنی چه ؟
دختر زیبا روی غرق در شادی و شور
خنده ای کرد و بگفت :
زندگی یعنی عشق
مات و مبهوت شدم
زندگی یعنی عشق ؟؟؟؟
دور گشتم از او .
تا که دیدم در راه پینه دوزی تنها
پیش او رفتم و من پرسیدم :
زندگی یعنی چه ؟
پیر مرد خوش روی رو به من کرد و بگفت :
زندگی پینه ی دستان من است .
من به او خندیدم و از او دور شدم .
و زنی را دیدم دار قالی میزد
و از او پرسیدم :
زندگی یعنی چه ؟
او نگاهی به من انداخت و گفت :
زندگی نقش امید روی فرش ذهن است
در نهایت دیدم عارفی فرزانه
و از او پرسیدم :
زندگی یعنی چه ؟
عارف فرزانه اینچنین پاسخ داد :
زندگی قهقهه ی چلچله هاست
زندگی پر زدن شپ پره هاست
زندگی وسعت این آبی هاست
زندگی الفت این ماهی هاست
من کنون دانستم
زندگی یعنی چه. زندگی یعنی چه ؟
شاعر: م. الله وردی
آسمان دیده ام بارانی است باز در چشمان من مهمانی است
ابرهای غم خوش آمد گوی باد حسرتند دیدگانم در تمنای غروب غربتند
کاش بازهم آسمان دیده ام آبی شود نیمه ی شب غرق نور و باز مهتابی شود
کاش جای آن غروب تلخ غربت در دلم با سلام صبح افعال دلم بهتر شود
کاش وقت هجرت طوفان حسرت میرسید جای حسرت باد امید سحرگه میوزید
***
شاعر :م. الله وردی
(( هوالمحبوب ))
چرا در کوچه های مبهم دل غریب و بی کس و تنها نشستی
چرا گل واژه های زندگی را به حرفی سردو بی معنا شکستی
چرا نیلوفران آبی عشق کنار چشمه ی دل تشنه ماندن
چرا آواز تلخ جغدها را ز سوگ آرزوهامان نخواندند
چرا در موسم فصل بهاران گل امید دیگر جلوگر نیست
چرا در سبزی عمق دعاها نماد استجابت پر ثمر نیست
چرا در جانماز سبز احساس دگر عطر گل یاسی نمانده
چرا تنگ بلور دوستی را تطاولهای چند رنگی شکانده
***
شاعر : م. الله وردی
یا فاطمة الزهرا (س)
ز آسمان دو چشمم شهاب میریزد برای غسل یاس علی اشک ناب میریزد
به پیش دیدگان زینبین و حسین و حسن چگونه بوتراب بر جسم فاطمه تراب می ریزد
آنقدر غرق نگاهت گشته ام محو آهنگ سلامت گشته ام
با تمام بی تفاوت ها ای یت مست چشمان سیاهت گشته ام
***
بیائید تو باغچه ی دل گل همدردی بکاریم مثل ابر آسمونها برا هم دیگه بباریم
***
کاش دلهامان همه یک رنگ بود در وجود ما خدا پر رنگ بود
کاش چون آب زلال چشمه ها دوستی ها فارق از نیرنگ بود
السلام علیک یا ابا صالح المهدی(عج)
عمریه در انتظارم دیده در راه نگارم
دعای فرج میخونم وا بشه گره ز کارم
***
دل پر از جوش و خروشه غلام حلقه به گوشه
تا نیاد مهدی زهرا (ع) همیشه خانه بدوشه
***
ای نیاز و همه هستم مهر تو به سینه بستم
کی میایی یا ابن زهرا(س) عمری چشم به رات نشستم
***
انتظار یعنی عبادت هم دیانت هم سیانت
انتظار یعنی شکفتن پشت در بهر ولایت
***
منتظر بانوی آبه دلش از غصه کبابه
میگه موعود ائمه مهدی ابن بوترابه
با توجه به فوت ناگهانی پدر عزیزمان اب الشهید حاج محمد ابراهیم ایوانکی موفق به تکمیل کردن وبلاگ نگردیدیم لذا سروده زیر در مقام این عزیز از دست رفته سروده شد :
از بعد شهیدت ای پدر آب شدی از بهر وصال او چه بیتاب شدی
من شاهد لحظه ی وصالت بودم آن لحضه پدر شبیه مهتاب شدی
این وبلاگ در روز تولد اسوه صبر و مقاومت حضرت زینب (س) متولد گردید .
لینک کردن این وبلاگ بلامانع میباشد .
اشعار دریافتی به نام فرستنده ثبت و نمایش داده خواهد شد .
the wise man is who loves and reveres GOD ( فرزانه كسي است كه خدا را دوست مي دارد و او را مي ستايد.* Question* )
• پست الکترونیک